Oglądałam wczoraj pokaz mody na sezon 2009 i nie mogłam oderwać oczu od modelek, a właściwie nie od nich, tylko od tego, co miały na sobie.

Stroje kobiet przygotowywane na wielkie pokazy to rodzaj sztuki, takiej samej jak malowanie obrazów albo tworzenie rzeźb. Dla projektantów kolorami farb są tkaniny, tworzywem rzeźbiarskim jest ich faktura i grubość, a także figura modelki, na której dane ubranie zostanie zawieszone, udrapowane albo ją zakryje lub odkryje w pewien z góry zaplanowany sposób.

I od razu wiadomo, że nie są to ubrania przeznaczone do noszenia, a jedynie sztuka dla sztuki.

Ciekawe więc jest to, dlaczego nie stało się to sztuką niszową, docenianą przez grupę kolegów projektantów i pojedynczych innych fascynatów, ale zostało wyniesione do rangi elementu popkultury dostępnej dla wszystkich?...

Kiedy oglądałam ten pokaz, przypomniał mi się film „Seks w wielkim mieście”.

Wszyscy zarzucają mu to, że jest wielką rewią mody i znanych marek.

Ja właściwie nie zwróciłam na to większej uwagi. Nie mam problemu z tym, że główna bohaterka uwielbia buty od danego producenta, a jej asystentka marzy o torebce od innego. Markowe ubranie jest elementem popkultury, więc nie dziwi mnie, że pojawia się w filmie.

Ale gdyby odjąć z tego filmu wszystkie sceny butowo-sukienkowo-torebkowo-metkowe, to zostaje świetna historia, która pokazuje kilka bardzo znaczących sytuacji, jakie mogą się zdarzyć między ludźmi w związku. Pokazuje nie tylko te sytuacje z daleka, pokazuje także z czego się wzięły, jakie wywołują emocje, a także – co najważniejsze – jak sobie można z nimi poradzić.

Moda to tylko niewiele znaczący element życia – jeśli spojrzeć na nie z szerszej perspektywy.

Związki i relacje między ludźmi są esencją życia i o tym właśnie opowiada ten film. Dlatego nie zachęcam gorąco do oglądanuia kolejnych pokazów słynnych projektantów mody, ale szczerze namawiam do obejrzenia filmu „Seks w wielkim mieście” :)